ส้วนที่ 2 ความรู้พื้นฐานกับเสียงและการได้ยิน
2.1 ความหมายและคุณสมบัติของเสียง
เสียง คือพลังงานรูปแบบหนึ่งที่เกิดจากการสั่นสะเทือนของวัตถุ เมื่อวัตถุสั่นสะเทือน จะทำให้เกิดคลื่นเสียงแพร่กระจายผ่านตัวกลาง เช่น อากาศ น้ำ หรือของแข็ง เมื่อคลื่นเสียงเดินทางเข้าสู่หูมนุษย์ จะถูกแปลงเป็นสัญญาณประสาทและส่งไปยังสมอง ทำให้เรา “รับรู้” ว่าเป็นเสียง
เสียงไม่สามารถเดินทางในสุญญากาศได้ และการรับรู้เสียงของมนุษย์จะขึ้นอยู่กับทั้งคุณสมบัติของเสียงและสภาพการทำงานของระบบการได้ยิน
คุณสมบัติสำคัญของเสียง
1) ความถี่ของเสียง (Frequency)
ความถี่ของเสียงหมายถึงจำนวนครั้งของการสั่นสะเทือนของคลื่นเสียงในหนึ่งวินาที
วัดเป็นหน่วย เฮิรตซ์ (Hertz : Hz)
เสียงทุ้ม → ความถี่ต่ำ (เช่น เสียงเครื่องจักร เสียงเบส)
เสียงแหลม → ความถี่สูง (เช่น เสียงนก เสียงเจาะโลหะ)
หูมนุษย์สามารถรับฟังเสียงได้ในช่วงประมาณ 20 – 20,000 เฮิรตซ์ โดยช่วงความถี่ที่สำคัญต่อการสื่อสารคือประมาณ 500 – 2,000 เฮิรตซ์
ทั้งนี้ เสียงที่มีความถี่สูง โดยเฉพาะเมื่อมีความดังมาก มักทำลายการได้ยินได้ง่ายกว่า
2) ความดังของเสียง (Sound Intensity)
ความดังของเสียงหมายถึงระดับพลังงานของเสียง
วัดเป็นหน่วย เดซิเบล (Decibel : dB หรือ dB(A)
เสียงยิ่งดัง → ค่าระดับเดซิเบลยิ่งสู
เสียงที่ดังเกินมาตรฐานและสัมผัสเป็นเวลานาน
อาจทำให้เกิดการสูญเสียการได้ยิน
โดยทั่วไป เสียงตั้งแต่ 85 เดซิเบล (เอ) ขึ้นไป
ถือเป็นระดับที่อาจเป็นอันตรายต่อการได้ยิน หากไม่ได้รับการป้องกันที่เหมาะสม
3) ระยะเวลาในการรับเสียง
ผลกระทบจากเสียงไม่ได้ขึ้นอยู่กับ “ความดัง” เพียงอย่างเดียว
แต่ขึ้นอยู่กับ ระยะเวลาที่ได้รับเสียง ด้วย
เสียงดังมากในเวลาสั้น ๆ → อาจทำให้หูบาดเจ็บเฉียบพลัน
เสียงดังปานกลางแต่ได้รับต่อเนื่องนาน ๆ → อาจทำให้เกิดหูตึงถาวร
ดังนั้น เสียงที่ไม่ดังมาก หากสัมผัสเป็นเวลานาน ก็สามารถเป็นอันตรายได้เช่นกัน
สรุป
เสียงเป็นพลังงานจากการสั่นสะเทือนที่มีคุณสมบัติสำคัญ ได้แก่
ความถี่ ความดัง และระยะเวลาในการรับเสียง
หากได้รับเสียงดังหรือเสียงแหลมเป็นเวลานานโดยไม่มีการป้องกัน อาจทำให้เกิดการสูญเสียการได้ยินอย่างถาวร
การเข้าใจคุณสมบัติของเสียง เป็นพื้นฐานสำคัญของการป้องกันอันตรายจากเสียงดังในสถานประกอบกิจการ
กรุณากรอกข้อความ...
